KhaoYai Half Marathon by Unique Running : My 8th Half
Marathon
งานนี้อาศัยบารมีครูดิน
ได้รับความอนุเคราะห์จากท่านประธานสมาพันธ์ชมรมเดินวิ่งเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย
คุณพจน์ เพิ่มพรพิพัฒน์ พักที่บ้านท่านเลย
:) กินอิ่ม นอนอุ่น สบายสุด ๆ กราบขอบพระคุณท่านมา ณ ที่นี้
... นอนสองทุ่มครึ่ง ตื่นตีสาม
อันเป็นเวลาเหมาะสมของนักวิ่งที่นอนน้อยไม่ได้อย่างข้าพเจ้า
อย่างน้อยต้องมีหกชั่วโมง จะให้ดีจริง ๆ ก็ต้องเจ็ด แต่แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ...
ตัดภาพไปยังจุดสตาร์ท
วอร์มอัพ ๑๕ นาที ตอนจ๊อก
รู้สึกเจ็บข้อเท้าซ้ายเล็กน้อย มันแปล๊บเบา ๆ แอบกังวลนิดหน่อย
วอร์มครบแล้วกายบริหาร ยืดเหยียด รวบ ๆ ดริลรวบ ๆ ๑ เที่ยว สไตรด์ ๘ เที่ยว
ก่อนจะไปเช็คอินแล้วยืนเต้นกระตุ้นหัวใจอยู่หน้าเส้น
ยืนอยู่แถวที่สามที่สี่ กับน้องบีขาแรง อาปู
แล้วก็ เส่ง ออกตัวแรงตามบรรยากาศรอบข้าง แล้วค่อย ๆ หาจังหวะของตัวเองให้เจอ
จากนั้นก็เข้าสูุ่โหมดนับก้าว วิ่งจงกรมไปเรื่อย ๆ วันนี้น้องบีไม่ค่อยเต็มร้อย
กระซิบมาว่านอนปวดท้องตั้งแต่เมื่อคืน อิฉันก็เลยมีโอกาสทิ้งน้องไว้เบื้องหลัง
พอถึงกิโลที่เจ็ด แหม่มสาวคนนึง วิ่งแซงขึ้นมา แล้วก็ทิ้งกันไปซะอย่างนั้น
ไอ้ฉันก็ไม่เร่งตาม เอาจังหวะตัวเองเป็นหลักจะดีกว่า ไปสวย ๆ ดีกว่าเร่งตามแล้วกลายเป็นไปแบบเดี้ยง
ๆ
กลับตัว ณ กิโลที่สิบกว่า ๆ กลับตัวได้ซักแป๊บ
น้องสาวเสื้อดำวิ่งแซงขึ้นมา แถมยังยกมือไหว้ ทัก พี่คะสวัสดีค่ะ ไอ้อิฉันก็งง ๆ
ใครหว่า รู้จักฉันด้วย ได้แต่ตะโกนสวัสดีกลับไป มารู้ทีหลังตอนน้องรับรางวัลบนเวที
ว่าคือน้องอัญมณี นั่นเอง (เชยเนอะ อิชั้นไม่รู้จักเค้าอ่า) น้องเข้าด้วยเวลา ๑
ชั่วโมง ๔๐.xx นาที .. แหม่ เรานำเค้ามาตั้งครึ่งทางเลยเชียว
แต่น้องเค้าทำยังไง ครึ่งหลังถึงแซงแล้วทิ้งเราไปง่าย ๆ แบบเน้ ... (ต้องฝึกอีก
อีก อีก และอีก)
หลังจากนั้น ก็ชื่นชมกับบรรยากาศสวยงามรอบข้าง
(ลืมไปละว่ามาแข่งขัน) หมอกจาง ๆ ภูเขาสูง ๆ เบื้องหน้า และ
พระอาทิตย์กำลังเป็นไข่แดงแอบอยู่หลังเหลี่ยมเขา โอ้ววว มันสุดยอด ..
แล้วฉันก็บ้าพอที่จะตะโกนบอกนักวิ่งที่กำลังวิ่งสวนมา --ซึ่งก็แปลว่า
พวกเขาหันหลังให้พระอาทิตย์อยู่-- ด้วยนะ ว่าพระอาทิตย์สวยมาก ชี้โบ๊ชี้เบ๊ อยากให้เค้าหันไปมอง
ก็มันสวยจริง ๆ อ้ะ ลืมไปว่าเขาเหล่านั้นก็อาจกำลังพยายามล้มสถิติตัวเองกันอยู่
ช่วงเวลาที่เสพบรรยากาศอันสวยงามรอบข้างนี้
มีโอกาสได้แปะมือกับนักวิ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตากันหลายคนเลย
เหมือนต่างฝ่ายต่างได้ชาร์จพลังให้แก่กัน เป็นวันนึงที่สนุกมาก ๆ กับการวิ่ง
อากาศดี ร่างกายพร้อม จิตใจฮึกเหิม บรรยากาศสวย โอ้ววว ปลื้มปริ่มอิ่มเอม
กิโลท้าย ๆ ชักจะวิ่งเรื่อย ๆ มาเรียง ๆ แล้ว
รู้สึกเหงา ๆ เหมือนวิ่งคนเดียว มาสะดุ้งอีกทีตอนน้องบีเรียก พี่นก (ประมาณ lap
18) ไอ่เราหันไป อั้ยย่ะ น้องเก่งมากอะ ตามมาทันด้วย นี่ขนาดนางปวดท้องนะ
แล้วก็เลยได้แรงฮึดไม่ยอมให้น้องแซง กระตุ้นขากระตุ้นแขนตัวเองอีกวาระหนึ่ง
จนอีกซักกิโลจะเข้าเส้น มีน้อง ผช คนนึงมาเร่งน้องบี แล้วก็วิ่งคู่กันมา
น้องบีบอกไม่ไหวแล้ว ... ฉันเห็นน้องมีเพื่อนมารับ
ก็เลยวิ่งหนีน้องเข้าเส้นชัยที่เวลาเท่าไหร่ไม่รู้ เพราะว่าตอนนั้นยังไม่ครบ ๒๑
กม. รีบรับเหรียญ รับป้ายอันดับ แล้ววิ่งต่อจนครบ ๒๑ กม. ค่อยกดเวลา ที่ ๑ ชั่วโมง
๔๔ นาที ๓๗ วินาที
แล้วก็พบในภายหลังว่า endomondo ไม่ให้ถ้วย
new PB เพราะ ๒๑ กม. มันยังไม่เต็มระยะฮาล์ฟ
ขาดอีกแปดสิบกว่าเมตร >.< ฮือ เสียใจ
ผลการวิ่งแต่ละกิโลเป็นดังนี้
4:34 / 4:45 / 4:46 / 5:00 / 5:02 / 4:57 / 5:07 /
5:20 / 5:09 / 5:15 / 4:50 / 4:37 / 4:56 / 4:57 /
4:46 / 5:13 / 5:17 / 4:50 / 5:04 / 5:14 / 4:58
ตอนแรกตั้งใจจะไม่มองนาฬิกาเลยตลอดเส้นทาง
แต่อดไม่ได้ แอบดูตอน กม. ๙ / ๑๔ / ๑๕
จิบน้ำไปครั้งเดียว ตอน กม. ที่ ๙
(ถ้าจำไม่ผิด)
นอกจากจะแปล๊บข้อเท้าน้อย ๆ ตอนจ๊อกแล้ว
ตอนวิ่งก็มีบางช่วงที่รู้สึกเจ็บ เจ็บก็ผ่อน(นิดนึง) เปลี่ยนเป็นใช้กล้ามเนื้อต้นขาบ้าง
เจ็บน้อยลงก็เร่ง ไปเรื่อย ๆ .. มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่แอบกังวลแฮะ
โน้ตบรรทัดสุดท้าย : ปรากฏว่า แหม่มที่แซง ณ
กม. ๗ นั่นได้ overall อันดับ ๑ ฝ่ายหญิงเลยทีเดียว ชื่ออะไรก็มิรู้
คุ้น ๆ ว่าน่าจะเห็นหน้ากันที่สวนเบญ ฯ บ่อย ๆ ซะด้วยสิ
